24 lutego

1885
urodził się Stanisław Ignacy Witkiewicz pseudonim Witkacy, pisarz, malarz, teoretyk sztuki, filozof. Twórca teorii Czystej Formy, główny wyraziciel katastrofizmu w literaturze polskiej. Pisał filozoficzne, groteskowo-parodystyczne dramaty (Tumor Mózgowicz, wystawienie 1921, W małym dworku, wystawienie 1923, Jan Maciej Karol Wścieklica, wystawienie 1925, Szewcy, wystawienie 1957, Oni, wystawienie 1963), historiozoficzne powieści (Pożegnanie jesieni 1927, Nienasycenie 1930).


1885
urodził się Juliusz Kaden-Bandrowski, prozaik, publicysta. Należał do najbardziej poczytnych pisarzy polskich okresu dwudziestolecia międzywojennego. Autor m.in. Generała Barcza, Czarnych skrzydeł, Miasta mojej matki, W cieniu zapomnianej olszyny i satyry na realia polityczne II Rzeczypospolitej, Mateusz Bigda, której główny bohater personifikował osobę Wincentego Witosa, przywódcy ruchu ludowego.


1941
zmarł Emil Zegadłowicz, pisarz, jeden z twórców kierunku zwanego polskim ekspresjonizmem. Od 1917 r. związany z grupą „Zdroje”, w swej twórczości nawiązywał m.in. do kultu natury i twórczości ludowej (Powsinogi beskidzkie). W dwudziestoleciu międzywojennym uznany za skandalistę i gorszyciela - tak potraktowano jego powieść Zmory.


1983
zmarł Tennessee Williams, dramaturg amerykański. Specjalizował się w analizowaniu postaw ludzkich i namiętności osób połączonych więzami rodzinnymi, często o psychopatycznej mrocznej osobowości, ogarniętych obsesjami, także seksualnymi. Jego najsłynniejsze sztuki to Szklana menażeria, Tramwaj zwany pożądaniem, Kotka na rozpalonym blaszanym dachu, Noc Iguany. Zrealizowano wiele filmów na podstawie jego powieści.